وداع می کند دلم تمام اهل خانه را 

                تا که به پیش گیرد او سلوک جوکیانه را

اسیر مردگی شدم زخنده های یخ زده 

                   چه انتظار می کشم درد وغم شبانه را

غریق بحربی کسی رها به روی موج ها 

                      ز یاد برده ام دگر کناره و کرانه را

دو چشم تنگ تو مرا به سوی نور می برد   

                      لبت به یادم آورد حیات جاودانه را

کمین نموده تیرغم به زیر ابروی کمان    

               قصد شکار کرده او خسته ی قد کمانه را 

بدان صف مژه بگو صرف نظر ز ما کند

                به سوی دیگری برد روزنه ی نشانه را 

گرفت از دلم تو را زمانه ی سیاه دل    

                     ز یاد کی توان برم سیاهی زمانه را 

خال سیاه چهره ات نمود صید مرغ دل  

               چرا دریغ می کنی ز مرغ خسته دانه را 

بیا نگاه کن دمی درون پر ز آتشم

                  نظاره کن قلب پر از شراره و زبانه را