دختر شعر های تکراری
زاییده آب و مادر باران
چقدر با تو غریبه شدم
چقدر غریبه
روزگاری چشمانت
آینه ام بود
و امروز حتی ازقاب عکس خاطرات هم خبری نیست
چه بگویم دریغ
یادت هست گفتی مهربان باش
یادت هست گفتی ساده و سربه زیر باش
چونان درختان تناوری
که کرامتشان زمین را می گیرد
و من با دهانی دوخته از توهم
به تماشای کوهی از تردید می رفتم
کاش دوباره بخوانی برام
کاش دوباره بگویی برام
دیگر .......................... آه خیلی دیر است
نه لیلای
نه شاعری
نه ...........
تنها دلخوشی هامان اشک ،
و پنج شنبه هایی که بی حوصله تکرار می شوند
و بی وقفه شعرت را می خوانند
و من روزی از این شهر خواهم رفت
و دستانم پر ازپرواز خواهد شد ،و چشمانم دریای مواج
پس ساحل نشین دریای نگاهم بمان
"فاطمه قنبریان"