از آن سوی واژه ها نگاهت را شناختم

از انتهای جنون آمدی

                    رنگ نگاهت به صبح می ماند

    مردد،منتظر،ناشکیبا،مهربان

     اما غم از چشمانت می بارید

    آسمان فکرهایت مه آلود بود

     بی صبرانه پرده های ابهام را کنار زدی

    چشمهایت را شستی

       با نفسهایت همراه شدی

               چرا؟

                     باور کرده بودی تا ابدیت راهی نیست

                                                "فاطمه قنبریان"