شبم در انتظار پاسخ این سوال می گذرد

که تا به کی احوال من بر این روال می گذرد

خراب وخسته ز خویشم، کسی چه می داند

که روزگارِ دلم در چه حال می گذرد

کجا تو کوچ کرده ای که بی رویت....

تمام روز وشبم در ملال می گذرد؟

زمان عبور می کند از کوچه های ویرانم

وفرصتِ عمرم به قیل وقال می گذرد

دلم به قصه ی وصلت نظاره می کند و...

چو عابری از کوچه ی محال می گذرد

خیال بودن من با تو پر زد و رفت

همیشه، لحظه ی من در خیال می گذرد

بیا و بر دِل پژمان دوباره رحمی کن

ببین که باد خزانی بر این نهال می گذرد

حسن سلمانی

سال 82

سالها پیش بود که اقبالِ آشنایی با روحی بزرگ را پیدا کرده بودم. صاحب این روح لطیف،جوانی نحیف بود که در تزاحم با روزگار نامراد دچار حادثه ای ناگوار شده بودو مثل یک پرنده ی زخمی آرام وبی صدا، به تدریج جان می داد.مرگِ این پرنده ی کوچک، در پیش چشمان بی سوی مردمانِ بی تفاوت،مرا اسیرِ اندوهی طاقت -سِتان کرده بود.در دل شب های بی روشنایی ام،در خلوت چنارستان های شاهرود،شبه غزلی (نه چندان طولانی) سرودم.تا تسلایی شود برسوگ صبر- سِتانم....

این؛ قسمتی از آن غزل است.به گمانم بقیه ی آن غزل، حرف هایی است فقط شایسته زمزمه در همان شب های بی روشنا:

نشسته ام به کناری --- وباد می آید

صدای هق هق وزاری--- وباد می آید

شبیه خم شدن است تکیه کردن من

به جسم لُخت چناری--- و باد می آید

تمام مردم دنیا که خوب مشغولند

به هر بهانه به کاری و باد می آید.....

ببین که همه منتظر شده اند

برای مرگ قناری --- وباد می آید

حسن سلمانی

سال 84

زمزمه ای با خدا در ایام قبض روحی

قصه ی زندگیِ من

یه تراژدیِ غمناک

چشای بی فروغ من،

همیشه خیسن و نمناک

بعدِ رفتنت لباسم

رنجه و بسترم از خاک

نمی دونی چی کشیدم

جای خالیت رو که دیدم

سرزنش های فراوون

بعدِ رفتنت شنیدم

از هجومِ حجم بی تو

توی تنهاییم خزیدم

اما تو انگار نه انگار

که یه روز بودی با من یار

گفتی رابطه نداشتیم؟

دوستیمونو کردی انکار؟

چشاتو رو من می بندی؟

حالا که شدم گرفتار؟

.....

.......

.......

دلم از بندت رها شد

بی خیالِ وعده ها شد

می دونم دیگه نمیآی

چشام از جاده جدا شد

اونی که دائم مینالید

حالا دیگه بی صدا شد

حسن سلمانی

سال 81

تقدیم به بانوی آب و آینه، حضرت زهرا سلام الله علیها

بانوی آب و آینه،خوابم نمی برد.

این بار داغ عشق چرا آتشم نزد؟

من خسته ام، چه خسته،از این حجم بی قرار

یک آدمک که غرق شد در غصه های بد.

حس می کنم، حضورِ تو را در تمام شب

وقتی سکوت بر سرم آوار می شود

آلوده است عمق وجودم به صد گناه

فریاد می کشم که..... صدایم نمی رسد

حالا رسیده ام ته خط،آخرِ افق

اما هنوز وای؛اسیر هیاهوی جزر ومد

پوسیده است ریشه ی من، اعتقادِ من

روحی بده مسیح مقدس به این جسد

بانوی آب آینه خوابم نمی برد

گم می شود بدون تو این شعر تا ابد

فاطمه قنبریان(پگاه)

تقدیم به امام عصر علیه السلام

الیَ اَینَ انتِ ومِنّی ِبغافِل

وَ مِنّی اِلَیکِ  تَجیءُ المَسائل

تو آرامشی بر دل وحشی من

اذا تُنزِلینَ بِحَولی سَلاسِل

غمم در کنار است و معشوقه امّا

میان من و او هزاران حوائل

غَرِقتُ بِبَحرٍ طَویلٍ مَخوفٍ

غریقی که هرگز نبیند سواحل

وَحِلتُ بِدَهرٍ مَدیدٍ و مُحزِن

نباشد نجاتی از این دام هائل

حسن سلمانی