با هزاران اگر ، صدها هزار شاید درگیر

در کشاکش فصلهای مداوم

                                رکود یک حس و آغاز یک سفر

سفری به درون

             به چهارچوب سنگی حرفهایت که بوی آهن و دود می دهد

              و در تصرف چشمهای سیاهت که

                   گویی با غبار زمان سرمه شان کردی

                   و دراین میان برای من آسان نبود که باور کنم

                   در فاصله این سالهای سیاه و سرد

                    از تارو پود آسمان خانه تو هم اندوه آویزان بود

                   و دست تو نیز چنان دست من

                  در قاب رنگ پریده پنجره در جستجوی جرعه ای محبت اند 

                  و اینک من

                  که در جذبه اشتیاق شناورم

                  و پس از این انزوای طولانی

                  تشنه غزلهای روشن تو

                 که این بار نه از مادر

                     بلکه از بستر پاک و بی ریا ی زمان متولد شدی   

                      فاطمه قنبریان     

 از آن سوی واژه ها نگاهت را شناختم

از انتهای جنون آمدی

                    رنگ نگاهت به صبح می ماند

    مردد،منتظر،ناشکیبا،مهربان

     اما غم از چشمانت می بارید

    آسمان فکرهایت مه آلود بود

     بی صبرانه پرده های ابهام را کنار زدی

    چشمهایت را شستی

       با نفسهایت همراه شدی

               چرا؟

                     باور کرده بودی تا ابدیت راهی نیست

                                                "فاطمه قنبریان"

             اندیشه هایم قدرت ظهور می یابند

             سطح کبود مادرم را با الفاظی عریان می پوشانم

             با بهتی باران خورده در گیرم

             اهل دلیل آمار

             با مضمونی موهوم از خیالهای ناباور

             در تالابی از حیرت

                                         نه !

            نه در متن ادراکهای متروک و قدیمی

           و نه بر حیات مکدر آبهای راکد

           که بوی تعفنشان

            فضای معصومانه باغچه را پر کرده

            در جستجوی سکوتم

                                                 سکوتی شایسته برای گریستن

                                             برای تو ........

              "فاطمه قنبریان"

وداع می کند دلم تمام اهل خانه را 

                تا که به پیش گیرد او سلوک جوکیانه را

اسیر مردگی شدم زخنده های یخ زده 

                   چه انتظار می کشم درد وغم شبانه را

غریق بحربی کسی رها به روی موج ها 

                      ز یاد برده ام دگر کناره و کرانه را

دو چشم تنگ تو مرا به سوی نور می برد   

                      لبت به یادم آورد حیات جاودانه را

کمین نموده تیرغم به زیر ابروی کمان    

               قصد شکار کرده او خسته ی قد کمانه را 

بدان صف مژه بگو صرف نظر ز ما کند

                به سوی دیگری برد روزنه ی نشانه را 

گرفت از دلم تو را زمانه ی سیاه دل    

                     ز یاد کی توان برم سیاهی زمانه را 

خال سیاه چهره ات نمود صید مرغ دل  

               چرا دریغ می کنی ز مرغ خسته دانه را 

بیا نگاه کن دمی درون پر ز آتشم

                  نظاره کن قلب پر از شراره و زبانه را

               قاب نگاهت را به دیوار زمان خواهم کوبید

                تا رهگذران این سردابه بدانند

                                          نقاشی نگاهت سبکی مختوم دارد

        " فاطمه قنبریان "

                   ارواح بی هبوط معبودی می سازم

  با دیوارهای به رنگ سخاوت

                                       از چشمهایم آینه

                                        و از اشکهایم دریایی خواهم ساخت

        چه خوب می شد اگر قلب تو وسعت این همه مهربانی را داشت

                                             " فاطمه قنبریان "

                        پشت حصاری از دلبستگی ها جا مانده ام

                         و چیزی شبیه حس بی تو بودن

                       مهمان لحظه های بارانی ام می کند

                       تداوم من

                                 در لحظه لحظه ی تکرار توست

    با تمام تنهایی

                         تاری تنیده ام

                  به وسعت واژه ی ما

                         بیا

                                  بیا که تا رسیدن راهی نیست  

                                                 "فاطمه قنبریان"

       دختر شعر های تکراری 

                                     زاییده آب و مادر باران

چقدر با تو غریبه شدم

                          چقدر غریبه

روزگاری چشمانت

                                     آینه ام بود

و امروز حتی ازقاب عکس خاطرات هم خبری نیست

    چه بگویم                    دریغ  

                          یادت هست گفتی مهربان باش

                         یادت هست گفتی ساده و سربه زیر باش

                       چونان درختان تناوری

                         که کرامتشان زمین را می گیرد

             و من با دهانی دوخته از توهم

                        به تماشای کوهی از تردید می رفتم 

                         کاش دوباره بخوانی برام

                         کاش دوباره بگویی برام

                    دیگر .......................... آه خیلی دیر است

                          نه لیلای

                                نه شاعری

                                   نه ...........

              تنها دلخوشی هامان اشک ، 

                                   و پنج شنبه هایی که بی حوصله تکرار می شوند 

                                   و بی وقفه شعرت را می خوانند 

     و من روزی از این شهر خواهم رفت 

         و دستانم پر ازپرواز خواهد شد ،و چشمانم دریای مواج

                                        پس ساحل نشین دریای نگاهم بمان

                    "فاطمه قنبریان"

در برزخی کبود

     از سکون و درد

         غباری از خاطره

     رنگی از تنهایی

      روحی از تشویش در من می جنبد

     سکوت چه

                ارتباط ساده ای

 طرحی از این همه تصویر خاموش

    نه دوباره

باید  شروع کنم 

بایدکه عاشق بمانم

فرصتها می گندند

و آینه ها در ناباوری چشمهای منتظر

بکارت آفتاب را می دزدند

و تو تنها تو

شاید با یک نگاه

بنگر، تولد تشویش را در

روح سر گردان ساحره

         و پنجره هایی که زین پس

              رو به دیوار باز می شوند

               پروانه های پریشانی بر شانه هایت

                و شب دوباره   

                            شب از راه می رسد

                                                      "فاطمه قنبریان"

عصاره ی حیات من، گرفته شد به ناگهان            چه کارمی توان کنم بقیه ی تفاله را

چرا تو چشم بسته ای به انقلاب روح خود         چشم گشا نظاره کن ،روند استحاله را

مچاله شد روح حسن،دلش شکست این زمان     نگاه کن جوانک شکسته ی مچاله را

حسن سلمانی

 سال 82

                                                      و ذهن خسته می شود ، پر از سوال فلسفی

تمام آرامش من، ز اضطراب می رود

                                                     و شادمانی سفر ، به سوی خواب می رود

برای جسم خسته ام چه تحفه ها نبرده ام

                                                      دوباره قرص می خورم،  بخاطر دردسرم

اسیر می کند مرا،مدام هق هق گلو

                                                        و نیز روی ماه تو ز پشت سر ز رو به رو

                                 حسن سلمانی

چیزی شبیه ترس ، همیشه قدم زنان                        بی وقت می آید و بی گاه می رود

شب تا به صبح قدم می زند دلم                      در کوچه های بی کسی اش راه می رود

از دست من ،نگاه تو در می رود ، چه حیف                ایام من نه بر طریقت دلخواه می رود

تاآسمان اجابت تو، ای حبیب من                               از قلب پر شراره ی من آه می رود

یا رب به حق حضرت معصومه ! یک نظر                 اخر حسن به مهمانی آن شاه می رود

حسن سلمانی

زمستان 84